Logiko.pl
← Wszystkie eksperymenty

Pole pod wykresem — coraz bliżej

Zastąp obszar pod wykresem prostokątami. Zwiększaj ich liczbę i obserwuj, jak suma pól przybliża właściwy wynik.

Pole pod wykresem

Przybliżenie pola sumą pól prostokątów
wykres funkcjiprostokątyobszar pod wykresem

Jakiego pola szukamy?

Przybliżenie Pₙ [j²]—
Dokładne pole P [j²]—
Błąd bezwzględny [j²]—
Błąd względny—

Jak zmienia się przybliżenie?

Turkus: suma pól prostokątów dla kolejnych n. Żółta przerywana linia: dokładne pole.

Rachunki dla bieżących prostokątów
ProstokątWysokośćPole

W tabeli i opisach liczby są zaokrąglone. Sumę obliczamy przed zaokrągleniem.

Od prostokątów do całki

Całka oznaczona pozwala obliczyć pole pod wykresem funkcji nieujemnej na wybranym przedziale. Najpierw przybliżamy ten obszar prostokątami, a potem wyobrażamy sobie, że ich liczba rośnie bez ograniczeń.

Pn=∑i=1nf(ξi)Δx⟶n→∞∫abf(x)dx

Punkt ξᵢ wybieramy w i-tym małym przedziale: na lewym końcu, prawym końcu lub w środku.

Podstawa każdego prostokąta ma długość Δx = (b − a)/n. Jego pole to podstawa razy wysokość. Dodając n takich pól, otrzymujemy przybliżenie Pₙ.

W granicy, gdy liczba coraz węższych prostokątów rośnie bez ograniczeń, suma dąży do całki oznaczonej — tutaj równej polu pod wykresem.

Czy przybliżenie zawsze jest za małe?

Nie. Dla rosnącej funkcji prostokąty lewe zaniżają pole, a prawe je zawyżają. Metoda środkowa często daje dokładniejsze przybliżenie przy tej samej liczbie prostokątów.

Zwiększanie n prowadzi do właściwego pola, ale błąd nie musi maleć przy każdym pojedynczym zwiększeniu n dla dowolnej funkcji.