Pole pod wykresem — coraz bliżej
Zastąp obszar pod wykresem prostokątami. Zwiększaj ich liczbę i obserwuj, jak suma pól przybliża właściwy wynik.
Pole pod wykresem
Jakiego pola szukamy?
Jak zmienia się przybliżenie?
Turkus: suma pól prostokątów dla kolejnych n. Żółta przerywana linia: dokładne pole.
Rachunki dla bieżących prostokątów
| Prostokąt | Wysokość | Pole |
|---|
W tabeli i opisach liczby są zaokrąglone. Sumę obliczamy przed zaokrągleniem.
Od prostokątów do całki
Całka oznaczona pozwala obliczyć pole pod wykresem funkcji nieujemnej na wybranym przedziale. Najpierw przybliżamy ten obszar prostokątami, a potem wyobrażamy sobie, że ich liczba rośnie bez ograniczeń.
Punkt ξᵢ wybieramy w i-tym małym przedziale: na lewym końcu, prawym końcu lub w środku.
Podstawa każdego prostokąta ma długość Δx = (b − a)/n. Jego pole to podstawa razy wysokość. Dodając n takich pól, otrzymujemy przybliżenie Pₙ.
W granicy, gdy liczba coraz węższych prostokątów rośnie bez ograniczeń, suma dąży do całki oznaczonej — tutaj równej polu pod wykresem.
Czy przybliżenie zawsze jest za małe?
Nie. Dla rosnącej funkcji prostokąty lewe zaniżają pole, a prawe je zawyżają. Metoda środkowa często daje dokładniejsze przybliżenie przy tej samej liczbie prostokątów.
Zwiększanie n prowadzi do właściwego pola, ale błąd nie musi maleć przy każdym pojedynczym zwiększeniu n dla dowolnej funkcji.